مدت زمانی که در آن سوپاپ های ورودی و تخليه باز و بسته می شوند ، تنها در دور موتور خاص و مشخصی حداکثر بازده را ایجاد می کند . هرچه دور موتور تغيير بيشتری نماید ، بازده موتور کاهش پيدا می کند ، به همين دليل مهندسين سيستمی را در موتورهای جدید ابداع کرده اند که تایمينگ یا زمان بندی با توجه به دور موتور تغيير پيدا می نماید. هدف از ارائه چنين سيستم هایی افزایش بازده موتور در تمام شرایط کار اعم از دور موتور مختلف و شرایط محيطی متفاوت می باشد. در موتورهای قدیمی تر متخصصين با در نظر گرفتن شرایطی که موتور برای آن در نظر گرفته شده ميل سوپاپ با تایمينگ مناسب را برای آن انتخاب نموده اند که البته این امر دارای محدودیت های زیادی است ، بعنوان مثال ميل سوپاپ اصطلاحا درجه بالا برای مسابقات و افزایش بازده در دور بالا بسيار مناسب بوده که این افزایش قدرت در دور بالا به قيمت کاهش چشمگير گشتاور و قدرت در دورهای ميانی و پائين موتور می شود و عملا موتور را در دورهای پائين ( مثلا در شهر ) غير قابل استفاده می نماید.
قبل از بررسی این سيستم ابتدا به طرز کار موتور چهار زمانه اشاره ای خواهيم داشت نقطه مرگ بالا یعنی بالاترین نقطه در داخل (TDC) . هنگامی که پيستون در وضعيت سيلندر قرار دارد ، سوپاپهای ورودی در حالی که پيستون به سمت پائين در حرکت است باز می شوند ، در این هنگام با آغاز پائين رفتن مخلوط هوا و سوخت به داخل سيلندر مکيده ميشوند که به این مرحله مکش گفته می شود.
هنگامی که پيستون به پائين ترین نقطه ممکنه در داخل سيلندر می رسد ، سوپاپهای ورودی بسته شده و مخلوط هوا و سوخت در داخل سيلندر محبوس می گردد . در مرحله بعد پيستون به سمت بالا حرکت کرده و به تدریج مخلوط سوخت و هوا را فشرده گفته می شود . شمع هنگامی که (Compression) می سازد که به این مرحله تراکم پيستون مجددا به بالاترین نقطه ممکن می رسد ( یا نزدیک به آن می شود ) جرقه می زند . انفجار کنترل شده حاصله ، پيستون را با نيروی زیادی به پائين رانده و نيروی مکانيکی توليد می نماید که به آن مرحله توليد نيرو با قدرت گفته می شود . بعد از رسيدن پيستون به پائين ترین نقطه ممکن ، سوپاپ اگزوز باز شده و بر اثر بالا آمدن مجدد پيستون ، گازهای حاصل از احتراق تخليه می گردند که به این مرحله تخليه گفته می شود . در طی این مراحل که در تمام موتورهای چهار زمانه بنزینی مشترک است. زمان باز و بسته شدن سوپاپها اهميت زیادی داشته و در استفاده بهينه از سوخت و ایجاد حداکثر بازده موثر است.
سوپاپ ورودی معمولا چند درجه ( منظور از چند درجه ، مقدار زاویه دوران ميل لنگ است) بعد از پائين ترین وضعيت ممکنه پيستون در داخل سيلندر و در حالی که پيستون برگشت به سمت بالا را در داخل سيلندر آغاز نموده ، بسته می شود ، چرا ؟
به نظر می رسد اگر سوپاپ ورودی در حالی که پيستون به سمت بالا در حال حرکت است باز بماند مقدار زیادی از مخلوط هوا و سوخت از مسير ورود به بيرون رانده شود، ولی در عمل چنين اتفاقی رخ نمی دهد ، زیرا با توجه به سرعت بسيار زیاد ورود مخلوط به سيلندر ( حدود ٨٠٠ کيلومتر در ساعت) ، مخلوط انرژی جنبشی پيدا کرده و بعد از رسيدن پيستون به پایين ترین وضعيت در داخل سيلندر جریان آن ادامه پيدا کرده و حتی اندکی پس از شروع مرحله بالا رفتن پيستون جریان ادامه دارد . این مرحله تا ابد ادامه پيدا نمی کند و پيستون بالا رونده در مقطعی خاص و در صورتی که سوپاپ ورودی باز باشد به انرژی جنبشی مخلوط غلبه کرده و آنرا به داخل مسير ورودی سيلندر پس می زند.
پس بهترین وضعيت پر شدن یا اشباع سيلندر هنگامی صورت می گيرد که ، بسته شدن پيستون تا لحظات اوليه پس زدن مخلوط به تعویق افتد یعنی ضمن بهره گيری از حداکثر
( انرژی جنبشی ) مخلوط ، از هدر رفتن آن جلوگيری شود و سيلندر تا حداکثر ممکن از مخلوط پر شود.
در داخل (TDC) اگر سوپاپ ورودی بعد از رسيدن پيستون به پائين ترین وضعيت ممکنه سيلندر بسته نشده باشد و یا سوپاپ اگزوز که قبلا راجع به آن گفتيم در هنگام رسيدن پيستون به پائين ترین وضعيت ممکن باز شود چه اتفاقی خواهد افتاد ؟ اگر معتقدید که چنين اتفاقی ممکن نيست ، درست حدس زده اید . در واقع سوپاپ اگزوز قبل از رسيدن پيستون به پائين ترین وضعيت ممکن باز می شود . پيستون در مرحله توليد نيرو تحت تاثير گازهای گرم به پائين رانده شده و نيروی توليد شده خودرو را به جلو می راند . با این تفاسير چرا بعضی طراحان و مهندسين سعی دارند تا سوپاپ اگزوز کمی زودتر باز شده و مقداری از فشار داخل سيلندر کم شود؟ برای درک بهتر ، دليل باز شدن سوپاپ اگزوز کمی قبل از رسيدن پيستون به پائين ترین وضعيت ممکن ، باید اشاره ای به مرحله بعدی که مرحله تخليه سيلندر است داشته باشيم ، تخليه گازهای خروجی از طریق سوپاپ اگزوز ، در هنگام بالا آمدن پيستون نيازمند نيرو می باشد ، که این نيرو توسط ميل لنگ وارد می گردد ، اگر سوپاپ اگزوز هنگامی که هنوز مقداری فشار حاصل از احتراق در سيلندر باقی مانده باز شود ، باعث می گردد که مقداری از گازهای حاصل از احتراق تحت تاثير این فشار قبل از حرکت پيستون به بالا از سيلندر خارج شوند . با کاهش مقدار گازها ، نيروی مورد نياز برای تخليه سيلندر کم شده و در نتيجه بازده موتور افزایش پيدا می کند.
